Coroczny przegląd świątecznych filmów – część pierwsza

Jak to w podobnych filmach bywa, nie tylko miejsce akcji jest nierealne (Królestwo San Senova, słyszał ktoś, coś?) również czas jest trudny do zdefiniowania, albowiem niby jest to teraźniejszość, ale bez mediów społecznościowych. Ludzie czytają gazety, nikt nie siedzi z nosem w telefonie. Ponadto ten czas chyba też biegnie innym torem. W sensie – na Ziemi normalnie może rok zajęłoby przygotowanie eventu na Boże Narodzenie z występem łyżwiarzy, a do tego znalezienie miłości życia. Natomiast w filmie mamy na to 13 dni i nie tylko jedna pani w lokach znajdzie miłośc, ale dwie panie. I to nie jakąś tam miłość, ale samego króla oraz jego prawą rękę (w sensie – pracownika).

Nie ma w tej produkcji jakiejś przeciwwagi do słodko pierdzącego świata przedstawionego, gdzie każdy jest miły. Nie ma problemów, wszystko się układa. Niechby jakiś zły krewny knuł zamach stanu albo coś. Jedyną rysą na szkle jest to, że król uznawany jest przez poddanych za Grincha nielubiącego świąt, a cały kraj ma chyzia na tym punkcie. Do tego król nie ma czasu na spędzanie go z córką. Nie wiem, czym jest tak zajęty, bo nie ma w państwie ani kryzysu emigrantów, ani nie przyjeżdża Trump z wizytą, ani nic się w ogóle nie dzieje.

Jeszcze muszę dodać, że historia powstania tego królestwa jest tak nierealna, że moim zdaniem lepiej ją było pominąć. Otóż 500 lat temu bogata rodzina pomogła okolicznym mieszkańcom podczas zimy, w związku z tym owi postanowili stać się królestwem, a z bogaczy zrobić rodzine królewską. Kto by pomyślał, że tak się to robi? Na pewno nie Katalonia, która o niepodległość walczy od jakiegoś czasu, a kiedy ogłosiła się niepodległym państwem, Hiszpania wpakowała przywódców do więzienia i się skończyło.

Film jest tak nudny i bezpłciowy oraz przewidywalny (po 10 minutach wiemy, co będzie dalej i jak się skończy) że nawet jak na chrom com – jest słabo. Daję 0 bąbek na 10, choć poziom świątecznego nastroju to 9 na 10 (San Senovia to Christmas spirit taki, że bije po oczach).

The Christmas Switch (Netflix) zapowiadał się po tytule jak kolejny film, gdzie dochodzi do zamiany albo dusz, albo ciał, ale jak się zorientowałam, że to szwedzka produkcja, to wiedziałam, że będzie lepiej i poważniej. I z większą ilością scen miłosnych i podtekstów seksualnych. Jednakże mamy panią w lokach, a nawet dwie! Jedna jest w długoletnim związku z okropnym facetem, druga – siostra – mieszka w Sztokholmie i pracuje dla jakiejś blood sucking korporacji czy firmy. Kiedy z powodu silnego stresu musi odpocząć, przyjeżdża do domu, gdzie młodsza siostra ma dylemat – wyjechać na staż do kwiaciarni do Sztokholmu czy nadal pomagać rodzicom i chłopakowi w ich sklepie. Starsza siostra postanowi pomóc w owym sklepie, by młodsza mogła spełnić swe florystyczne marzenie.

Młodsza pozna sympatycznego mężczyznę z rezolutnym dzieckiem (ale nie wdowca) a starsza nawiąże ponownie romans z dawną miłością, kobietą zresztą, szefem kuchni. Wiadomo, jak się skończy i niestety ta przewidywalność to jest to, co zabija ten film. Bo nawet jest nieźle, nie jest to strasznie głupie ani wydumane, ale po 10 minutach i tak wiemy, jak się skończy. Po co oglądać coś, skoro wiemy, jak się skończy??

Oceniam tak na 3 bąbki, głównie dlatego, że przy tym poprzednim i tak wypada dobrze. Poziom świąteczności 8 bąbek. Miasteczko rodzinne sióstr jest cudowne a Sztokholm też prezentuje się pięknie.

Twas the text before Christmas ( Netflix) ledwo się zaczął, ledwo się pojawiły napisy, a już jest pani w lokach! Addie, bo tak ma na imię, pracuje w NY ale miła odmiana – praca jest fajna i nie ma złego, grinchowatego szefa. Pewnego dnia przed świętami dziewczyna dostaje wiadomość: kiedy przyjeżdżasz czy coś w tym stylu. Odpisuje, że to zły numer i na dowód przesyła swoje selfie. Ponoć osoba kontaktująca się jest starszą panią, co się potwierdza, bo w końcu następuje rozmowa na face time.

Może jestem stara i cyniczna albo po prostu za dużo wiem i słyszałam, ale nie polecam młodym, atrakcyjnym kobietom (ani żadnym innym) by dzielić się swymi osobistymi danymi typu: gdzie mieszkasz, czy sama, gdzie są rodzice, oraz zdjęciem, z osobą, której w ogole nie znasz. Babcia w kamerze wygląda jak AI – tylko czekałam, jak pokażą, że po drugiej stronie tak naprawdę siedzi jakiś gruby łysy zbok. I potem zamiast Chrom-coma mamy: Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie… No ale jest to jednak prawdziwy film świąteczny i Addie godzi się jechać trzy godziny do Vermontu, by swięta spdzić z nieznajomymi. Okazuje się, że babcia owszem, jest babcią, ale ma też całkiem młodego syna. Trochę mi to zgrzytnęło, bo pani wyglądała na 75 plus a oboje dzieci tak 35 na oko. No ale może ciąże geriatryczne. Czy może już przewidujecie, jak się skończy?

Oczywiście Addie i syn babci wylądują razem, ale w jednym muszę oddać sprawiedliwość – nie od razu. Miną dwa lata i trzy wspólnie spędzone święta, a w międzyczasie luźna znajomość na odległość. W końcu para wyzna sobie miłość i tak myślę – a co, jakby chłop miał miniaturowego peniska? Albo miał problemy z wytryskiem albo w ogóle seks jakby okazał się kiepski? Tak od razu kocham cię, a nawet z sobą nie spędzili nocy, o dłuższym czasie nie wspominając. Ja bym dokręciła epilog – po wspólnym weekendzie, kiedy on jest kiepski w łóżku i chrapie, jest zwolennikiem Trumpa i chce mieć piątkę dzieci, Addie jednak dziękuje, wraca do NY i blokuje numer babci. Wtedy by było co najmniej 8 bąbek, a tak to są 2 na 10. Poziom świąteczności – 8. Wszystko kapie od ozdób, światełek itp. Ciekawostka – tak samo jak w poprzednich dwóch filmach aż dwie panie znalazły panów – bo babcia tutaj również.

Guarding Stars (Netflix) ma przynajmniej znane nazwiska w obsadzie. Jared Padalecki (Gilmore Girls) Leighton Meester (Gossip Girl) i Andy MacDowell, której przedstawiać nie trzeba. Mamy tu kilka znanych (nie tylko z chrom-comów) klisz – a więc popularny buc, który po bliższym poznaniu okazuje się wrażliwym wspaniałym mężczyzną, kobieta, która jak Sandra Bullock w Miss Congeniality, przechodzi make over, udawanie pary między ludźmi, którzy się początkowo nie znoszą a potem pokochają, rodzinne tajemnice i niesnaski, które przy świętach się zneutralizują i sytuacja: książę – kopciuszek, czyli znany i bogaty zakochuje się w zwykłej dziewczynie.

Jared gra aktora łamacza serc (nie wiem czemu, jest to dość nieatrakcyjny facet – oczy i usta jak szparki) tego niby buca, a Leighton panią bodyguard, która go chroni przed jakimś stalkerem. Jared odwiedza swą chorą mamę, więc żeby jej nie denerwować, bodyguardka dość niechętnie przechodzi make over, czyli robi makijaż i kręci włosy w loki, by udawać jego dziewczynę, po czym mamy całą serię integracji tej pary, która „musi” się całować, „musi” spać w tym samym pokoju, zaczynają się coraz bardziej poznawać. Wiemy i tak od razu, jak to się skończy. Daję 3 bąbki na 10 bo jednak aktorstwo jest na wyższym poziomie i jest pościg na końcu i przemówienie i troche akcji;) level świąteczności to góra 5/10. I ktoś się wysilił i napisał przebój popowy na koniec, całkiem fajny. Przy lepieniu pierogów w tle – jak znalazł.

Niedługo na Netflixie cały wysyp świątecznych produkcji, będzie Szkocja, Anglia, księciunia i na pewno panie w lokach.

Jedna uwaga do wpisu “Coroczny przegląd świątecznych filmów – część pierwsza”

Skomentuj

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.